viernes, 30 de septiembre de 2022

La VERDAD de la RAZÓN

 Pedro C.

No me preguntes que debéis hacer, ahora disfruto en la distancia viendo lo que éramos y lo que sois.

         Paseando por el jardín que rodea la residencia, me apoyo en el brazo de mi acompañante para no perder  la verticalidad.

 
       
Daniel recogió el testigo de coordinar las piezas del barco. Ya diez años atrás, que lo pusimos a flote, en este mar de dudas, un grupo de amigos, a los que unía un objetivo común.

         Dentro de la gran cantidad de religiones y orientaciones políticas, las cuales, todas ellas y cada una, aporta cosas buenas, pero a su vez ninguna está en posesión de la verdad absoluta.

         Dentro del grupo de amigos, que nos reuníamos una vez al mes, también había diferentes pensamientos, tanto religiosos como políticos. Como no queríamos que estas diferencias, en algún momento pudiese separarnos, decidimos exponer cada uno su idea de la perfección, en lo espiritual y lo terrenal.

         La primera premisa o capitulo de la razón, es el respeto y objetividad.

         Escucha, si quieres ser escuchado, acepta las diferentes maneras de pensar, aunque no estés en principio de acuerdo, si aceptas que nadie, ni tú, tiene la verdad absoluta en su poder, podrás llegar a ese punto de paz, en que ves que igual que puedes tener razón en alguna cosa, en otras te convencerán de que como lo estabas haciendo no era lo correcto. Como dije antes, si tienes la mente abierta y estas dispuesto a recibir, así como a dar, podrás reconocer que nadie es perfecto, pero acercarnos a ello, depende de nosotros.

         Al fondo, había, como en la Galicia rural se dice, una profunda touza, eso es un bosque de carballos.

         A pesar del ejercicio que hice en mi vida y lo que me cuidé, los años no perdonan, las piernas me flaquean un poco y me canso enseguida, un banco en un pequeño claro sería el lugar donde continuamos la conversación.

         Yo sé que no es una simple visita de cortesía, algo quieres, ¿algún problema en la cúpula?.

         No sé si es un problema, o simplemente un contraste de pareceres, Pablo, sin dejar de lado el principal principio por el que nos regimos, que es el respeto a las diferentes opiniones, eso no es óbice de que se tenga que aceptar como principio indiscutible, cualquier pensamiento que se exponga.

         Para que cualquier pensamiento que se quiera aportar e incluir en el libro de la razón, este debe exponerse, desarrollarse. y tras una larga discusión, acabará en puerto seguro, aceptado por unanimidad, porque es requisito imprescindible el convencimiento sin fisuras. Si se da la situación,  pasará como aportación en beneficio de todos.

A DÉCIMA

 Pedro C.

Coos cantares do vento

sonan os versos da vida

encerro no pensamento

as vivenzas do día a día

Abrir os ollos cada mañá

e, comenzar unha aventura

calquer cousa que faga

agora o fago sin amargura

Pasaron os tempos sin dormir

preucupado po lo traballo

agora sin preucupacións

dormo moito mais relaxado

Agora que teño tempo pra todo

non me apetece facer nada

paseo por mover as pernas

mais sin meta pensada

O que si fixe con gusto

foi collerlle gusto a cociña

pero eso ten un problema

que estoi collendo moita barriga

De vez en cando fago experimentos

e algúns de certo saieron malos

a outros collinlle o punto

e os repito de vez en cando

O mesmo fago unhas carrillleiras

que croquetas de polo o morcilla

ou coello guisado o ajillo

e logo, un dooce de maravilla

Gostame leer o que sexa

ainda que prefero a historia

tamén escoito calquer musica

pero mellor si e da miña onda

Vexo programas de reformas

asi vou poco a pouco aprendendo

pra o día que me toque a lotería

ter seguro que se fai o que quero

Día a día vou alegre vivindo

e cada día e una nova aventura

as vivenzas vanse grabando

e asi manteño lonxe a tristura

A NOVENA

 

 Pedro C.


E da sanidade que pensades

o médico en seis meses querete ver

pobre iluso, porque os das citas

pra dazaoito dicen ten que ser

Ainda pasado tempo, dicen que non poden

o tempo sigue pasando

que esperes que eles te chamarán

e de esperar, xa me estou cansando

Vou a oficina do pacente

e expongolles o mu caso

a os catro dias me chaman

que xa está todo solucionado.

martes, 27 de septiembre de 2022

A OITAVA

  Pedro C.

Non me deixan en paz

os de facenda teñenme fichado

con notificacións todos os anos

nin que fora millonario

Sempre me piden o mesmo

de seguir así, imos acabar amigos

se o que queren e que nos vexamos

igoal a proxima vez llo digo

Téñome que o tomar a broma

pois si me o tomo en serio

e lles digo o que penso

igoal lles digo o que non debo

Cando traballaba e ganaba o dobre

nunca foron quen de chamarme

e agora que soo teño a pensión

non deixan de vixilarme

A SEPTIMA

  Pedro C.

Chegou o momento do final

non foi a culpa de ninguén

despois de treinta e cinco anos casado

simplemente, e o que tiña que ser

Moitas coincidencias derosen

a morte do meo sogro

logo a do meu pai a o mes

e o fin da vida laboral tamén

Pasado algún tempo

vexo de outra maneira a vida

asimilando o que aconteceu

vivo intensamente, o día a día

sábado, 24 de septiembre de 2022

A XESTA

 Pedro C.


Po la culpa do virus

tornéi moitas costumes

pouco a pouco volverei

a vida que antes tuve

O xinasio pa recuperar a forma

os paseos para volver a o peso

as  boas ceas cos amigos

e os cafés dos domingos

Volver a os viaxes do Imserso

que cando o avión toca o chao

aplauden todos contentos

e a o capitán felicitan os vellos

Tamén os  meus viaxes

as terras dos meus ancestros

Astorga do meu pai

e Córdoba do aboó Pedro

Que rapido pasan os anos

e cantos recordos teño

quero recordar a todos

e as cousas que me sucederon

martes, 13 de septiembre de 2022

A QUINTA

 Pedro C.

Nunca puden pensar

atoparme na situación actual

e ainda mais o pesar

non me sento tan mal

Tornou a situación laboral

e a o principio sentinme raro

mais co  paso do tempo

acostumbreime a facer o vago

Sento que tuve moita sorte

dos moitos anos de traballo

recuperéi vellas amistades

e tamen do bacherelato.

Collín moito peso de mais

ainda que me gosta pasear

pero aprendin a cociñar

e disfruto co bo  papear

Apunteime o xinasio

fun durante dous anos

e o peso a raia mantuve

teño que volver intentalo

domingo, 11 de septiembre de 2022

A COARTA

 Pedro  C.

Seguín estudando de noite

pois a traballar me pusen

primeiro nunha xestoria

despois nas artes gráficas.

Naquela sección estuve

durante dazanove anos

empezei por abaixo

e marchéi estando no alto

Dentro da misma empresa

pasei a redacción do xornal

co cargo de secretario

foron bos os primeiro oito anos

Logo a maiores encargeime

de dar apoio a dirección

cambiome tanto a vida

que o carácter me tornou

A moita xente conocin

e tratábamen como amigo

e agora co tempo vin

que era interés mezquino.

Despois de coarenta un anos

unha patada no cú me deron

eo sei o que nese tempo fixen

e sento que  eles non o vixen

A TERCEIRA

 Pedro C.

Ainda así, que boos recordos

aquela que me enseñou as letras

ca sabana dun periódico

e de vez en cando una cadela.

Si non queria estar de pé

levaba un pequeno taburete

os maiores me axudaban

co as letras e as palabras.

Logo a outra escola marchei

tiñan unos bidons de leite en po

e todos os días dábanos

unha cunca da leite quente.

Xa con sete anos cumpridos

pasei a un colexio de curas

alí moi boos sete anos pasei

e que boas amistades fixen

sábado, 10 de septiembre de 2022

A SEGUNDA

 Pedro C.

Agora que o vello son eu

Collería o meu neto

E igual que fixeron conmigo

A él o levaría de paseo.

Contarialle historias

da miña xuventude 

daquelas salas de festas

que cos amigos frecuentaba

Os pantalons de campana

A música dos oitenta

As lentas nos guateques

Coa a luz atenuada

A il estas historias

Sonarianlle a contos

Pois quedanlle tan lonxe

Coma a min aqueles outros.

A PRIMEIRA


 Pedro C.

Ainda que este lonxe

Sempre a teño no pensamento

Pode mais o sentemento

Da Galiza que levo dentro

Os paseos por as rúas

de fría pedra vella

Historias do medievo

Contos e fabulas de vellos

Da mao do meu pai                                      

Paseando po lo casco vello 

Parándo diante das casonas

Con escudos nas fachadas

As historias que contaba 

das velas damas nas fiestras

vendo pasar os nobles cabaleiros

co as emplumadas testas

Eles como pavos en celo

Adornaban con plumas os ropajes

e aqueles que gostaban

as damas os panos arrojában

Aqueles que os collian

Por o coor xa sabían

que eran os elexidos

E a que dama cortexar debían.

Las cuatro estaciones

 Pedro C. No escondas tus sentimientos, siente como corre por tus venas la florida primavera ,   y vive tus momentos. La piel tostándose al ...